All i need

Catch you as you fall

whenever you call.

What if i' m alone now

in the sorrow you've created.

I stand here for.

Can't break the silence at all.

You hide me in your love,

once upon  a time and then you go.

When you fight your fears.

But  it was all a lie.

I should have known it was all a lie.

All the promises you made.

Now, how i can forget the smiles?

Let the painful memories back.

Call your name all the time,

as all my parts walk lonely,

find my lost soul you hold in your hands.

Fight myself.

Burn my tears.

Fight my heart and take you away from here.

Upon my end, i deeply want...

i deeply need to sleep inside your arms. 

Πόσο γκαντέμο μπορεί να είμαι???

   Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που μου συνέβη χθες.... Και ναι ''κυρίες και κύριοι'' είμαι για μία ακόμη φορά καθηλωμένη στο κρεβάτι εξαιτίας του ποδιού. Αυτή τη φορά αναφέρομαι στο αριστερό μου το πόδι και στο τράβηγμα που μ' εμποδίζει να περπατήσω κανονικά και που με πονάει αφάνταστα. Και αναρωτιέμαι λοιπόν: ΠΟΙΟΣ ΒΛΑΚΑΣ ΜΕ ΕΧΕΙ ΜΟΥΤΖΩΣΕΙ??? Εύλογη η απορία μου νομίζω.

   Τώρα από τι ακριβώς το έπαθα, ούτε εγώ η ίδια δεν θυμάμαι. Το σίγουρο πάντως είναι ότι έκανα απότομη κίνηση. Η μητέρα μου λέει ότι έπαθα το τράβηγμα την ώρα που έκανα γυμναστική με τα βαράκια τις προάλλες. Μα ήμουν πολύ προσεκτική!!! Δεν θυμάμαι να έκανα κάτι που να το πίεσα. Αλλά και 'γω η κακομοίρα δεν μπορώ να κάθομαι όλη την ώρα σε μία καρέκλα. Οκ, το κάνω αυτό για να διαβάσω κανένα βιβλίο, για να κάνω τίποτα ασκήσεις, αλλά και λίγη άσκηση δεν βλάπτει. Κανείς δε μπορεί να καταλάβει κι εμένα??? Μετά από αυτό που έπαθα πέρυσι με τον προσαγωγό και το ισχύο προσπαθώ-ακόμα και τώρα- ν΄ αποδεχτώ το γεγονός ότι δεν πρόκειται να ξαναχορέψω, να ξανακάνω κλασικό μπαλέτο. Είναι πολύ δύσκολο-έως ακατόρθωτο- καμιά φορά να εγκαταλείψεις οριστικά ένα κομμάτι της ζωής σου. Κάτι που σε γέμιζε ολοκληρωτικά, που σου έδινε χαρά και  αυτοπεποίθηση. Πώς ν' αφήσεις πίσω σου, σ' ένα παλιό μπαούλο γεμάτο  αναμνήσεις, όμορφες στιγμές? 

   Θα μου λείψει πολύ η απαλή μουσική. Το ξύλινο πάτωμα. Η αίσθηση της μπάρας που σε καλούσε ν' αγγίξεις πάνω της, να τη χαιδέψεις για να σε στηρίξει. Για να στηρίξει κάθε σου βήμα, κάθε κίνηση αρμονική με τη μουσική. Η μυρωδιά και η ζεστή αγκαλιά  από το μαύρο  φορμάκι μου. Ακόμα και η κορδέλα που συγκρατούσε τις άτακτες φύτρες των μαλλιών μου...  Πώς να τα ξεχάσω όλα αυτά???  Πόσο άτυχη είμαι που τα έχασα όλα αυτά??? Πόσο γκαντέμο μπορεί να είμαι???? ερωτώ!!! Απάντηση όμως δεν παίρνω από κανέναν, διότι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως αισθάνομαι.

Πόσο γκαντέμο μπορεί να είμαι???

Goodbye my love

The clock said twelve.

I'm home alone.

I'm in my pain alone.

No smell of him.

No touch of him.

Neither a kiss nor a hug

only for once, just once.

Then he can say ''goodbye''.

''Goodbye  my love''.

How long i' ll be waiting for?

I must be dreaming.

I must be dying.

I must be melting, like a candle,

from the fire in your eyes.

I'm thinking of him

all the time and cry, 

until my sorrow goes away

from my broken heart.

EMMY NOETHER: Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΛΓΕΒΡΑΣ

  Τις προάλλες που βρισκόμουν στο ιατρείο της ορθοδοντικού μου και περίμενα μέχρι να με φωνάξει  ξεφύλλιζα ένα περιοδικό έπεσα πάνω σ' ένα άρθρο σχετικά με τη ζωή της Έμμι Νέδερ, της μητέρας της σύγχρονης άλγεβρας. 

  

  Ήταν ένα κορίτσι διαφορετικό απ' τ' άλλα  το οποίο μύησε ο πατέρας του, καθηγητής μαθηματικών και  ο ίδιος, στον κόσμο των συμβόλων και των αριθμών. Αν και προοριζόταν για καθηγήτρια γαλλικών, εκείνη δήλωσε κατηγορηματικά ότι ήθελε ν' ασχοληθεί επαγγελματικά με τα μαθηματικά. 

Ποιος είσαι καρδιά μου;

Ποιος είσαι καρδιά μου;

Το φως μου;

Η ανάσα μου;

Ο θάνατος μου;

Για σένα έγραψα ποίηση.

Για σένα δημιούργησα.

Για χάρη σου πέθανα

ένα κρύο, βροχερό βράδυ του χειμώνα.

Για χάρη σου ξαναγεννήθηκα, 

σαν λουλούδι μυρωδάτο,

αναδύθηκα

και φώτισα τη γη από το φως 

που μου χάρισες εκείνο το βράδυ

που ενωθήκαμε με τα δεσμά της αγάπης,

Δεν συλλαβίζω πια με λέξεις

το μελωδικό όνομά σου, 

αλλά με τους παλμούς της καρδιάς

που χάνεται στην αγκαλιά σου.

Τυλιχτήκαμε με τ' άσπρο πέπλο 

που η άνοιξη γενναιόδωρα μας χάρισε,

για ν' απολαύσουμε τις φευγαλέες στιγμές της ευτυχίας.

Οι καφέ μπούκλες περιχύνονται άτακτα,

σαν μικρά παιδιά, στους ώμους σου.

Στα μάτια σου ξανάσμιξαν η Πούλια και ο Αυγερινός.

Τι δώρο αυτό κι απ' το Θεό να σε μοιράζομαι!

The mirror of myself

......To D.X.....

My voice trailled off.

My thirsty love approaches you

on the black sky.

The shiny wings of a fallen angel

on the stars.

The black roses illuminated

from the dust of time.

The minutes are passing.

The unbearable loneliness

is a reliable friend,

a mate,

at the snowy night.

When you're away

my heart stops pounding.

Stop fighting the death,

the enemy of real love.

Your pain is my pain.

Your tear is my tear.

Your smile my courage.

Your love my immerse passion.

Your kiss, my breathe.

Yourself the mirror of myself.